Reviews


Toernooi Bridge Magazine, April/May 2005

I Fought The Law
by Frank van Wezel, Amsterdam, Netherlands

Reeds in 1969 schreef Jean-René Vernes in de Bridge World een artikel getiteld "The Law of Total Tricks". De grote doorbraak van de Law kwam echter pas in de jaren 90 met de boeken van Larry Cohen To Bid or Not to Bid en Following the Law. Het bracht een ware cultuurschok in de bridgewereld te weeg.
   Maar hoe luidt nu eigenlijk die Law? En is het een wetmatigheid, zoals de naam doet vermoeden? Cohen stelt zelfs dat bij het competitieve bieden de Law beter is dan het inzicht van welke bridger dan ook. Of is het slechts een richtlijn die met de nodige voorzichtigheid moet worden toegepast? In het recent verschenen boek I Fought the Law stellen Mike Lawrence en Anders Wirgren het wel en wee van de Law aan de kaak.

De Law berust op drie belangrijke stellingen:
Stelling 1: Als beide partijen in hun beste fit spelen, is het totaal aantal slagen gelijk aan het totaal aantal troeven, uitgaande van het beste af- en tegenspel. Dus als NZ een fit hebben van 9 kaarten en de beste fit van OW bestaat uit 8 kaarten dan zijn er in totaal 17 slagen te maken. Stel NZ kunnen 10 slagen maken dan komen OW niet verder dan 7 slagen.

Stelling 2: Het totaal aantal slagen wordt niet beïnvloed door distributie of de locatie van honneurs. Dus als een snit voor de ene kant goed zit, zit hij voor de ander partij fout. Het totaal aantal slagen blijft onveranderd, wat de een erbij krijgt gaat er bij de ander af. Dit geldt ook voor veranderingen in de distributie, een slecht zitsel voor de ene kant betekent een goed zitsel voor de andere kant.

Stelling 3: In competitieve situaties moet je bieden tot de hoogte die gelijk is aan het aantal troeven van je beste fit. In 1993 won Larry Cohen de prestitieuze Bols Tip Award met het artikel "Eight never, nine ever". Hij betoogt daarin dat als je moet beslissen om op 3 hoogte competitief te bieden bijvoorbeeld 3S over 3H je met 9 troeven altijd moet bieden maar met 8 troeven nooit.

Deze tip is makkelijk toe te passen zodat vele op de Law gebaseerde conventies zoals Bergen raises en DONT snel populair werden. Ook in de post-mortem kun je vaak beluisteren dat het bieden 'beschermd' was door de Law.

De Law klopt niet altijd:
Maar dat de Law, en daarmee ook de tip van Cohen, niet altijd opgaat bewijst het volgende spel:

S A 8 4 2
H 7 6
D B 4 3
C A 9 5 3
S B 3 Table S 10 7 6
H H V 10 2 H A B 8 4
D A 9 6 5 D 8 7
C V B 2 C H 10 7 4
S H V 9 5
H 9 5 3
D H V 10 2
C 8 6

NZ hebben 8 schoppens maar kunnen 9 slagen maken, ze verliezen 2 hartens en een slag in elke lage kleur. OW hebben 8 hartens maar kunnen ook 9 slagen maken, 2 schoppens en een slag in elke lage kleur gaan verloren. Met 16 troeven zijn er dus maar liefst 18 slagen. Kortom over 2S moeten OW 3H bieden met slechts 8 troeven, sterker nog over 3H moeten NZ met maar 8 troeven 3S bieden! De Law werkt dus niet altijd en het blindelings volgen van Cohen's tip leidt soms tot slechte resultaten.
   Dat de Law soms niet opgaat wijt Cohen aan het verschil in 'zuiverheid' van handen. Hij stelt dat je bij twijfel moet kijken naar andere factoren. Een aanleiding om door te bieden zijn hoge honneurs en goede tussenkaarten in onze troefkleur, het hebben van een dubbele fit of distributie (singletons en renonces). Maar zachte honneurs (vrouwen en boeren) in de troefkleur van de tegenpartij, misfits, vlakke handen en ongunstige kwetsbaarheid zijn reden om te passen.
   Laten we eens kijken of deze factoren inderdaad de oorzaak zijn dat de Law soms faalt. We veranderen het voorbeeld slechts een beetje. Met andere woorden, de zuiverheid kan door deze relatief kleine veranderingen niet veel veranderen. Alle handen houden dezelfde honneurs en tussenkaarten maar elke zijde krijgt er een extra troef bij waardoor ook de distributie enigszins veranderd.

S A 8 6 4 2
H 7 6
D B 4 3
C A 9 3
S B 3 Table S 10 7
H H V 10 9 2 H A B 8 4
D A 9 6 D 8 7 5
C V B 2 C H 10 7 4
S H V 9 5
H 5 3
D H V 10 2
C 8 6 5

Het aantal troeven is verhoogd van 16 naar 18, volgens de Law zou dus ook het aantal slagen moeten stijgen. Niets is minder waar, het aantal slagen daalt juist van 18 naar 16. Immers in schoppen maak je met 9 troeven slechts 8 slagen en in harten idem dito. Deze constatering is opzienbarend. In het eerste voorbeeld hadden we 16 troeven en 18 slagen, na een kleine wijziging die de zuiverheid van de handen niet echt essentieel kan veranderen, kunnen we in het tweede voorbeeld met 18 troeven slechts 16 slagen halen. Kortom, niet alleen gaat de Law niet altijd op maar ook de verklaring die Cohen daarvoor geeft klopt soms niet. Sterker nog, om in deze voorbeelden goede scores te halen moet je de tip van Cohen omdraaien.

Wellicht tijd voor iets anders?
De Law is dus geen wetmatigheid maar een slechts een hulpmiddel dat met de nodige reserves moet worden gebruikt. In het eerst gedeelte van I Fought The Law laten Lawrence & Wirgren aan de hand van talloze voorbeelden zien wat er aan de Law schort. Daarnaast concluderen zij op basis van uitgebreid statistisch onderzoek dat de Law slechts in 40% van de spellen geldt. Ook blijkt dat de Law slechter werkt naarmate de handen minder gebalanceerd zijn, dus het aantal troeven toeneemt.
   Nu is het leveren van kritiek makkelijk. Daarentegen is het aandragen van oplossingen moeilijk. Het siert Lawrence & Wirgren dat zij in het tweede gedeelte van het boek een alternatief voor de Law presenteren. Tijdens hun onderzoek zijn zij gestuit op twee factoren die volgens hen van doorslaggevend belang zijn bij het competitief bieden te weten: de distributie en de werkende punten. Lawrence & Wirgren presenteren een formule waarin deze twee variabelen, oude bekenden van de bridge-expert, een allesbepalende rol spelen. Deze formule is niet eenvoudig toe te passen maar dat was te verwachten, simpele regels zoals de Law blijken immers niet altijd te werken. Een bijkomend voordeel is dat de formule inzicht geeft in het aantal slagen wat jouw kant kan maken, dat heeft meer nut dan de Law die kijkt naar het aantal slagen dat beide partijen kunnen halen. Gelukkig wordt het gebruik van de formule uitgelegd aan de hand van vele voorbeelden die aantonen dat met deze waarderingsmethode betere resultaten worden behaald dan met de Law.
   Is dit nu aanleiding om de Law overboord te gooien en verder te gaan met de nieuwe methode? Of is het raadzaam om beide methodieken naast elkaar te hanteren zoals Eric Kokish in het voorwoord suggereert. Het is aan u als lezer om dat te bepalen. Want wilt u meer weten over dit hulpmiddel raad ik u aan om dit spraakmakende boek te kopen. Uw inzicht in het competitieve bieden zal met sprongen vooruit gaan. Een absolute aanrader.


More reviews:

[ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 ]


Copyright © 2016, Mike Lawrence & Anders Wirgren